دیپلماتی که پشتوانه نظامی نداشته باشد، فقط یک توریست کت و شلواری است.
چهارشنبه, ۲۳ بهمن ۱۴۰۴، ۰۹:۳۴ ب.ظ
جهان امروز، جهان قانون نیست؛ جهان قدرت است؛ و در جهان قدرت، دیپلماتی که پشتوانه نظامی نداشته باشد، فقط یک توریست کت و شلواری است.
باشگاه خبرنگاران جوان؛ حسامالدین براتی* - یک. اهمیت این خبر و این قاب، بیش از داخل برای خارج از این مرز است. مجلس. جلسه غیر علنی. دو تصویر با دو لباس متفاوت. یکی سید عباس عراقچی؛ وزیر خارجه. مرد دیپلمات انقلاب؛ و دیگری امیر موسوی؛ رئیس ستاد کل نیروهای مسلح. مرد مبارزه و استاد نبرد.
دقت کنید: رئیس ستاد کل. یعنی آنجا که او ایستاده، فقط نماینده لباس خاکیهای ارتش نیست؛ نماینده لباس سبزهای سپاه هم هست. یعنی او، بعد از شهید محمد باقری، آن نابغه نظامی دوران معاصر، عصاره تمام میدان جمهوری اسلامی است؛ و حالا این فرمانده میدان، آمده ایستاده درست پهلوی فرمانده دیپلماسی. این تصویر، خودش کار هزار بیانیه و رجز را میکند.
دو. یادتان هست آن روزها را؟ آن روزهایی که عدهای از سیاستمداران نانشان در ایجاد دو قطبی بود؟ که میگفتند اگر چرخ سانتریفیوژ بچرخد، چرخ زندگی نمیچرخد. با وقاحت و لبخندهای نازیبایشان. میگفتند میدان، دست و پای دیپلماسی را بسته. حالا اما، روزگار دیگریست. سید عباس عراقچی خوب میداند که اگر آن امیر سرافراز، آن طور محکم و با اقتدار نایستد، هیچ کس در دنیا برای لبخندهای آقای وزیر، تره هم خرد نمیکند.
جهان امروز، جهان قانون نیست؛ جهان قدرت است؛ و در جهان قدرت، دیپلماتی که پشتوانه نظامی نداشته باشد، فقط یک توریست کت و شلواری است که حتی پای میز مذاکره هم با او نمینشینند!
سه. جلسه، غیرعلنی بود. اما صدای وحدتش، به گوش همه رسید. صدایی که برای مردم ایران امیدبخش بود و برای دشمنان قسمخورده انقلاب که کارشان به رسم روباه پیر اختلافافکنی است، ناامیدکننده.
امیر موسوی از توان نظامی کشور گفت. از موشکهایی که برای شلیک، منتظر دستورند، نه منتظر اجازه. راستی هنوز که هنوز است صدای شلیک موشک را که میشنوم یاد حاجیزاده میافتم. چقدر جایش این روزها خالیست. هرچند دست قدرتمند او و سلامی و باقری و رشید و حاج رمضان را این روزها روی شانه امیر موسوی و پاکپور و فرماندهان قهرمانمان حس میکنیم.
عباس عراقچی، از ناگفتههای مذاکرات اخیرش گفت و از برنامههای پیش روی دیپلماتهای توانمند ایرانی. از این که چطور میشود این قدرت نظامی را، سر میز مذاکره نقد کرد. این یعنی پازل تکمیل شده است. نه میدان میخواهد جای دیپلماسی را بگیرد، و نه دیپلماسی میخواهد میدان را محدود کند.
میدان، تولیدکننده قدرت است و دیپلماسی، فروشنده آن. هر کدام نباشند، آن یکی چندان راه به جایی نمیبرد. عقل همین را حکم میکند. سید عباس عراقچی این روزها با صراحت در کلامش و با مواضع مقتدرانهاش یاد دیپلمات شهید امیرعبداللهیان را برایمان زنده کرده است.
چهار. دشمن، این عکس را که ببیند، حساب کار دستش میآید. میفهمد که دوران بزن در رو تمام شده؛ چه در میدان جنگ، چه در میدان سیاست. میفهمد که اگر بخواهد زیر میز بزند، یکی هست که روی میز میزند؛ و اگر بخواهد روی میز برایمان شاخ و شانه بکشد، یکی هست که زیر میز را خالی میکند.
این هماهنگی امیر و وزیر، یعنی وحدت. یعنی وقتی ایران حرف میزند، یک صدا شنیده میشود. صدایی که هم منطق دارد، هم موشک؛ و این، یعنی امنیت برای کشور و مردم عزیزمان ...
باشگاه خبرنگاران جوان؛ حسامالدین براتی* - یک. اهمیت این خبر و این قاب، بیش از داخل برای خارج از این مرز است. مجلس. جلسه غیر علنی. دو تصویر با دو لباس متفاوت. یکی سید عباس عراقچی؛ وزیر خارجه. مرد دیپلمات انقلاب؛ و دیگری امیر موسوی؛ رئیس ستاد کل نیروهای مسلح. مرد مبارزه و استاد نبرد.
دقت کنید: رئیس ستاد کل. یعنی آنجا که او ایستاده، فقط نماینده لباس خاکیهای ارتش نیست؛ نماینده لباس سبزهای سپاه هم هست. یعنی او، بعد از شهید محمد باقری، آن نابغه نظامی دوران معاصر، عصاره تمام میدان جمهوری اسلامی است؛ و حالا این فرمانده میدان، آمده ایستاده درست پهلوی فرمانده دیپلماسی. این تصویر، خودش کار هزار بیانیه و رجز را میکند.
دو. یادتان هست آن روزها را؟ آن روزهایی که عدهای از سیاستمداران نانشان در ایجاد دو قطبی بود؟ که میگفتند اگر چرخ سانتریفیوژ بچرخد، چرخ زندگی نمیچرخد. با وقاحت و لبخندهای نازیبایشان. میگفتند میدان، دست و پای دیپلماسی را بسته. حالا اما، روزگار دیگریست. سید عباس عراقچی خوب میداند که اگر آن امیر سرافراز، آن طور محکم و با اقتدار نایستد، هیچ کس در دنیا برای لبخندهای آقای وزیر، تره هم خرد نمیکند.
جهان امروز، جهان قانون نیست؛ جهان قدرت است؛ و در جهان قدرت، دیپلماتی که پشتوانه نظامی نداشته باشد، فقط یک توریست کت و شلواری است که حتی پای میز مذاکره هم با او نمینشینند!
سه. جلسه، غیرعلنی بود. اما صدای وحدتش، به گوش همه رسید. صدایی که برای مردم ایران امیدبخش بود و برای دشمنان قسمخورده انقلاب که کارشان به رسم روباه پیر اختلافافکنی است، ناامیدکننده.
امیر موسوی از توان نظامی کشور گفت. از موشکهایی که برای شلیک، منتظر دستورند، نه منتظر اجازه. راستی هنوز که هنوز است صدای شلیک موشک را که میشنوم یاد حاجیزاده میافتم. چقدر جایش این روزها خالیست. هرچند دست قدرتمند او و سلامی و باقری و رشید و حاج رمضان را این روزها روی شانه امیر موسوی و پاکپور و فرماندهان قهرمانمان حس میکنیم.
عباس عراقچی، از ناگفتههای مذاکرات اخیرش گفت و از برنامههای پیش روی دیپلماتهای توانمند ایرانی. از این که چطور میشود این قدرت نظامی را، سر میز مذاکره نقد کرد. این یعنی پازل تکمیل شده است. نه میدان میخواهد جای دیپلماسی را بگیرد، و نه دیپلماسی میخواهد میدان را محدود کند.
میدان، تولیدکننده قدرت است و دیپلماسی، فروشنده آن. هر کدام نباشند، آن یکی چندان راه به جایی نمیبرد. عقل همین را حکم میکند. سید عباس عراقچی این روزها با صراحت در کلامش و با مواضع مقتدرانهاش یاد دیپلمات شهید امیرعبداللهیان را برایمان زنده کرده است.
چهار. دشمن، این عکس را که ببیند، حساب کار دستش میآید. میفهمد که دوران بزن در رو تمام شده؛ چه در میدان جنگ، چه در میدان سیاست. میفهمد که اگر بخواهد زیر میز بزند، یکی هست که روی میز میزند؛ و اگر بخواهد روی میز برایمان شاخ و شانه بکشد، یکی هست که زیر میز را خالی میکند.
این هماهنگی امیر و وزیر، یعنی وحدت. یعنی وقتی ایران حرف میزند، یک صدا شنیده میشود. صدایی که هم منطق دارد، هم موشک؛ و این، یعنی امنیت برای کشور و مردم عزیزمان ...
۰۴/۱۱/۲۳