طریقالمهدی در نیمهشعبان، میزبان خیل زائرانی است که با وجود سرمای هوا راهی جمکران شدند.
به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، این روزها قم نه فقط یک شهر، که قرارگاهی از شوق و انتظار است؛ جایی که میلیونها دل عاشق، در مسیر «طریقالمهدی» قدم برمیدارند تا روایت تازهای از دلدادگی به صاحبالزمان(عج) رقم بزنند.
از ساعات ابتدایی صبح، پیش از آغاز رسمی حرکت زائران نیمهشعبان، مسیر پیادهروی از حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه(س) به سمت مسجد مقدس جمکران حال و هوایی متفاوت به خود گرفته است. برودت هوا و بارش باران نه تنها از حضور عاشقان کم نکرده، بلکه صفوف منتظران را پرشورتر و استوارتر کرده است.
قدم که در مسیر میگذاری، مواکب یکی پس از دیگری همچون دانههای تسبیح در کنار جاده صف کشیدهاند؛ مواکبی که هرکدام با رنگی از عشق و ارادت، چشمانتظار زائران هستند. در یکی از این ایستگاههای خدمت، موکبداری با لبخند، چای خوشرنگ و لبسوز را در استکانهایی مزین به نام مبارک «یا صاحبالزمان(عج)» میان زائران توزیع میکند.
چند قدم آنسوتر، برادری عراقی کنار منقلهای شعلهور، دلههای مسی طلاییرنگ را بر آتش گذاشته و با مهربانی، قهوه عربی را برای زائران آماده میکند؛ صحنهای که بوی همدلی امت اسلامی را در فضای مسیر میپراکند.
در میان مواکب، موکبی با ریسههای رنگارنگ و بادکنکهای شاد کودکانه توجه رهگذران را جلب میکند. داخل آن، روحانی خوشبیانی برای کودکان مسابقه و شعرخوانی برگزار کرده است؛ جایی که انتظار، رنگ لبخند کودکانه به خود میگیرد.
در حالی که جمعیت لحظهبهلحظه افزایش مییابد، آمارهای رسمی نیز از پیشبینی حضور حدود چهار میلیون زائر در این مراسم خبر میدهد؛ عددی که نشاندهنده گستره عشق و دلدادگی مردم به امام عصر(عج) است.
فرشهای سخاوت و پرچمهای امید؛ نقاشی راه در طریقالمهدی
در طول مسیر، بسیاری از مواکب با پهن کردن فرش و زیرانداز، فضایی برای استراحت زائران فراهم کردهاند. پرچمهای رنگارنگ با نوشتههای امیدبخش، سراسر مسیر را آذین کرده و هر رهگذر را به تأمل و اندیشه درباره آیندهای روشن دعوت میکند.
حال و هوای زائران دیدنی است؛ برخی با شتاب قدم برمیدارند، برخی آرام و متأمل، عدهای با پای برهنه در سرمای زمستان مسیر را طی میکنند، گروهی پرچم در دست دارند و یکی دیگر با تکیه بر عصا اما با دلی سرشار از امید گام برمیدارد.
در میان این خیل مشتاق، نیروهای هلال احمر، اورژانس و کادر سلامت با چهرهای مهربان و لبخندی آرامبخش، همراه زائران هستند و مرهمی بر خستگی راه میگذارند.
عمودهای مسیر، همچون تسبیحی از ذکر و عشق، زائران را قدمبهقدم به مقصد نزدیکتر میکنند. هر عمود، نشانی از پیمودن راهی است که پایان آن به آستان دل میرسد.
با نزدیک شدن به مسجد مقدس جمکران، جمعیت در حوالی میدان آلیاسین موج میزند. گامها گاه تند و گاه خسته برداشته میشود، اما اشتیاق دیدار معشوق، توان تازهای در جان زائران میدمد.
سرانجام تابلو درب شماره 2 مسجد از دور نمایان میشود؛ جایی که موج جمعیت به اوج میرسد و زائران، پس از پیمودن مسیر عشق، خود را در آستان حریم دل مییابند. از اینجا به بعد، هر دل در خلوت خویش با محبوب نجوا میکند و نگاهها در آرزوی وصل، گنبد فیروزهای جمکران را به تماشا مینشیند.
طریقالمهدی تنها یک مسیر پیادهروی نیست؛ این جاده، روایت زندهای از انتظار، همدلی و امیدی است که در قدمهای عاشقان معنا میشود.
